Αν μπορούσα να περιγράψω πώς νιώθω όταν γράφω, θα δανειζόμουν ένα απόφθεγμα του Truman Capote:

To me, the greatest pleasure of writing, is not what it’s about, but the inner music that words make.

Σε αυτή τη φράση, ο συγγραφέας του Breakfast at Tiffany’s περιγράφει ακριβώς τον στόχο μου για τα έργα που θέλω να παραδίδω. Σβήνω και ξαναγράφω μέχρι οι λέξεις και τα νοήματα να διαβάζονται σαν παρτιτούρα. Πότε με στιγμές ηρεμίας και πότε με κορυφώσεις. Με τον ρεαλισμό και τον ρομαντισμό να παιχνιδίζουν μεταξύ τους (“That’s all a writer has to write about – what he sees and hears, and what not.” – πάλι Truman!). Έτσι που οι ιστορίες μου να γίνονται γνώριμο συναίσθημα, σαν μια μελωδία που ηχεί μέσα σας όταν σκέφτεστε τον γάμο σας, και σας κάνει να νιώθετε όμορφα. Τότε μόνο είμαι ευχαριστημένη ως δημιουργός.

Ο Truman Capote, βέβαια, είχε πει και το άλλο, που είναι η οικουμενική αλήθεια για οποιοδήποτε task: “When I am writing, I try to do it five hours a day but I spend about two of those just fooling around”. Guilty as charged, λοιπόν, αρκεί να γράφονται ωραίες ιστορίες!