PORTFOLIO
26 Απριλίου 2024 2024-07-19 15:26PORTFOLIO
Show text
H Rolls Royce Corniche περίμενε στο πιο ψηλό επίπεδο του κτήματος, επιδεικνύοντας τις κομψές γραμμές της. Βρισκόταν σε μια εντυπωσιακή «συνομιλία» με τον ουρανό και τον ολάνθιστο κήπο, που καθρεφτίζονταν στις καλογυαλισμένες της επιφάνειες. Η πορεία που θα ξεκινούσε σε λίγο το vintage αυτοκίνητο για να μεταφέρει την Ε. στην εκκλησία, «έκλεινε το μάτι» στο ίδιο το όνομα του εμβληματικού μοντέλου: “corniche” στα γαλλικά είναι ο «παραθαλάσσιος δρόμος δίπλα σε κατακόρυφη πλαγιά». Και μέρος της διαδρομής από το κτήμα μέχρι την εκκλησία, περιλάμβανε ένα τέτοιο ακριβώς "κινηματογραφικό" τοπίο, από εκείνα που σε κάνουν να ονειρεύεσαι ταξίδια σε μεσογειακές ακτογραμμές, με την οροφή του αυτοκινήτου ανοιχτή, και έναν μεγάλο έρωτα να βρίσκεται δίπλα σου.
Show text
Αυτή τη φορά οι φίλες δεν βρίσκονταν σε κάποιο μπαρ, σε κάποιο νησί για διακοπές ή στο σπίτι κάποιας από την παρέα συζητώντας για τις δουλειές και για τα προσωπικά τους. Αυτή τη φορά, συνέβαινε κάτι πρωτόγνωρo: μία από την παρέα παντρευόταν! Φορούσαν ειδικά για την περίσταση, fascinators που είχαν φτιάξει οι ίδιες, σε μια τελετουργία-φόρο τιμής στο ευτυχές γεγονός. Και ενώ το στυλ τους ήταν η επιτομή της κομψότητας, μια λεπτομέρεια έδειχνε παράταιρη: τα παστέλ λαστιχένια wrist bands, με τη φράση “FRIENDS FOREVER”. Τους τα είχε πάρει η Ν. για τη βραδιά bachelorette, που πέρασαν σε ένα καθόλου κομψό νυχτερινό κέντρο της καλτ πλευράς της πόλης… Την ημέρα του γάμου, τα βραχιολάκια αποτελούσαν το σύμβολο της υπερδύναμής τους, που δεν ήταν άλλη από ένα κοκτέιλ ετερόκλητου χιούμορ, που τις ένωνε μαγικά, και είχε χαρίσει στη φιλία τους αξέχαστες στιγμές γέλιου μέχρι δακρύων - από τις άτσαλες καμηλοδρομίες στην έρημο του Μαρόκο, μέχρι τους σουρεάλ διαλόγους με έναν καλοκάγαθο Ελληνοαμερικανό εφοπλιστή στη βεράντα της βίλας του στους Φούρνους Ικαρίας.
Show text
Περίτεχνη δαντέλα από τη Γαλλία είχε ραφτεί πάνω από ανάλαφρο λαμπερό μετάξι, σε μια δημιουργία που συνδύαζε διακριτική πολυτέλεια και απλότητα. Στο ατελιέ της Victoria Kyriakides, με το παρισινό στυλ και τις μπαρόκ γύψινες διακοσμήσεις στους τοίχους, η Μ. είχε γνωρίσει τον γοητευτικό κόσμο της υψηλής ραπτικής, ενώ παράλληλα είχε γελάσει με τις ιστορίες της σχεδιάστριας από τις πρώτες της μέρες στη Νέα Υόρκη. -...- Και μόλις πρόβαλε από την πόρτα, νύφη πια, όλη η θετική ενέργεια από τις πρόβες και την ετοιμασία, πλημμύρισε την ατμόσφαιρα στον κήπο. Χαρούμενες φωνές, κελαηδίσματα και ο ήχος από το θρόισμα των φύλλων, έγιναν «ένα», συνθέτοντας μια φυσική μελωδία της ευτυχίας. Ένα αυθόρμητο χαμόγελο ολοκλήρωσε την τελειότητα της εικόνας και της στιγμής. Ήταν το φως της αγάπης, που, πάλλευκο και ευγενές, έλαμπε μέσα από τη νυφική παρουσία, και αποτυπωνόταν στον φωτογραφικό φακό και στα μάτια όσων παρακολουθούσαν με συγκίνηση.
Show text
Μερικές αυτοκόλλητες πέρλες στα μαλλιά, και το χτένισμα ήταν πια έτοιμο. Η Β. σηκώθηκε από την πολυθρόνα αποκαλύπτοντας έναν «διχασμένο» εαυτό. Hollywood από λαιμό και πάνω, με καθηλωτικό μακιγιάζ και πλούσια μακριά μαλλιά σε τέλειες «σκάλες». Παραλία από λαιμό και κάτω, με τιραντάκι, σορτς και σαγιονάρα. Βγαίνοντας από το κομμωτήριο, ήταν αδύνατο να μην τραβήξει τα βλέμματα των περαστικών. Κι έτσι όπως περπατούσε, σαν σταρ της διπλανής πόρτας, θα ’λεγες ότι από στιγμή σε στιγμή θα ξεπετάγονταν πίσω της χορεύτριες για να την ακολουθήσουν σε ένα γαμήλιο flash mob που θα ενσωμάτωνε τη χαρά του Bollywood και την αυθεντικότητα της street κουλτούρας. Στην πραγματικότητα την ακολουθούσε απλά μια wedding writer με μηδενικές ικανότητες στον χορό, που για τις σημειώσεις της κρατούσε το χρυσότερο χρυσό Bic στην ιστορία των στυλό. Μπορεί να μη βρίσκονταν στο Hollywood με τα χρυσά αγαλματίδια, ούτε στο Bollywood με τα χρυσοποίκιλτα υφάσματα, βρίσκονταν όμως στα Πατήσια. Και στα Πατήσια κυκλοφορούν χρυσαφί Bic και πολύτιμες «χρυσές» καρδιές.
Show text
Ανάμεσα στις μεγάλες λευκές και κατακόκκινες παιώνιες, υπήρχαν σε φαινομενικά δεύτερο ρόλο, μπουμπούκια και άνθη από λευκά και ροζ «σκυλάκια». Πάσχιζαν να ψηλώσουν κι άλλο, για να φανούν κι αυτά δίπλα στο πλούσιο κάλλος των πρωταγωνιστριών, όμως για την Α., δεν χρειαζόταν καν να προσπαθήσουν. Τα είχε ζητήσει με περισσή προσμονή από τους ανθοδέτες: «Ξέρετε τι θα ήθελα…; Να μου βάλετε σκυλάκια! Γίνεται;». Μόλις πήρε από τον Α. την ανθοδέσμη στα χέρια της και τα είδε, ένιωσε σαν να κρατά το συνδετικό νήμα της ύπαρξής της... Αυτό τον τρόπο είχε σκεφτεί για να γυρίσει πίσω στην αυλή της γιαγιάς και του παππού, και να τους χαμογελάσει την ημέρα του γάμου της, πολλά χρόνια πια αφότου εκείνοι είχαν «φύγει». Μια αυλή με «σκυλάκια» σε διάφορα χρώματα, που τώρα ζωγράφιζαν τις αναμνήσεις της από τα λιγοστά καλοκαίρια που πέρασε εκεί όταν ήταν κοριτσάκι.
Show text
Ο Σ. πήρε εκ νέου τη θέση του στην πρόσοψη της εκκλησίας. Στο μεταξύ, στα σκαλιά πίσω του, εκτυλισσόταν ένα μικρό σενάριο καταστροφής, από αυτά που φανταζόταν νωρίτερα η Β.: τα ροζ υφάσματα και το καβαλέτο με τη μορφή της Θ. σε καμβά, παρασύρονταν από τον αέρα, και το χαλί όντως δεν έστρωνε, ενώ η διακοσμήτρια πάσχιζε να τα ξαναστήνει όλα κάθε λίγο και λιγάκι. Για τον Σ., βέβαια, η «λύση» δεν ήθελε πολλή σκέψη. Απλά καθόταν «πλάτη» σε όλα αυτά, και αυτομάτως ήταν σαν να μη συνέβαιναν. Και το ότι βρισκόταν εκεί, κοστουμαρισμένος, πειθαρχημένος και έτοιμος να παντρευτεί, ήταν επίτευγμα. Όχι σε σχέση με τον ίδιο τον γάμο και την ουσία του. Απλά το διαδικαστικό μέρος δεν ήταν το φόρτε του: «Φωτογράφο...; Και τι τα ‘χουμε τα κινητά;». «Γιατί, θέλω και σωφέρ; Δεν ξέρω να οδηγήσω; Εγώ θα οδηγήσω». Το στυλ του ανέκαθεν έκανε τους πάντες να αναρωτιούνται αν αστειεύεται ή σοβαρολογεί. Εξάλλου κάτι τέτοιο είναι μέρος της γοητείας του!
